محسن نجفی رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی شهرستان مرودشت در یادداشتی نوشت: مرودشت را سال‌هاست با شکوه سنگی تخت‌جمشید و عظمت باستانی‌اش می‌شناسیم؛ گویی این شهر تنها در سنگ‌های صامت تاریخ کهن محبوس مانده است، اما حقیقت این است که روح تپنده و سبز مرودشت، نه در میان ستون‌های برافراشته، که در جاری زلال شالیزارهای کامفیروز و درودزن نهفته است.

آغاز فصل نشای برنج در بخش‌های کامفیروز و درودزن، تنها یک رویداد تقویمی کشاورزی نیست؛ بلکه تابلویی زنده از پیوند طبیعت، فرهنگ و سخت‌کوشی است که می‌تواند به یکی از پیشران‌های نوین توسعه گردشگری در استان فارس تبدیل شود.

برنج کامفیروز، با آن عطر و طعم منحصربه‌فردش، سال‌هاست که در سفره‌های سراسر کشور جایگاه ویژه‌ای دارد و به عنوان یک محصول استراتژیک شناخته می‌شود. اما سؤال بنیادین اینجاست: چرا این برند ملی را تنها در قالب یک محصول مصرفی می‌بینیم و نه یک تجربه گردشگری ما سال‌هاست که محصول را فروخته‌ایم، اما هنوز داستان تولید آن را به جهان معرفی نکرده‌ایم. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان، تماشای فرآیند تولید یک محصول باکیفیت، خود به یک کالای گرانبها تبدیل شده است.

آیین کاشت، داشت و برداشت برنج در مرودشت، در واقع بخشی از میراث فرهنگی ناملموس ماست. وقتی نگاهی به شالیزارهای سرسبز این منطقه می اندازیم، با تلاقی هنر کشاورزی و زیبایی بصری روبه‌رو می‌شویم. این چشم‌اندازهای خیره‌کننده، در کنار صدای آب و تکاپوی کشاورزان، ظرفیتی است که اگر در قالب گردشگری کشاورزی تعریف شود، می‌تواند تحولی بنیادین در اقتصاد منطقه ایجاد کند. این رویکرد نه تنها منجر به رونق اقتصاد روستایی و حمایت مستقیم از کشاورزان می‌شود، بلکه با ایجاد زنجیره‌های اقتصادی جدید، فرصت‌های اشتغال تازه‌ای را برای جوانان فراهم آورده و مدت زمان ماندگاری گردشگران را در شهرستان افزایش می‌دهد.

ما باید از نگاه تک‌بعدی به مرودشت عبور کنیم. اگرچه آثار جهانی ما شناسنامه ما هستند، اما طبیعت و فرهنگ بومی، روح این سرزمین‌اند. برنامه‌ریزی برای برگزاری رویدادهای فصلی، جشنواره‌های محلی و طراحی تورهای تخصصی در ایام نشاء و برداشت، گامی مؤثر در تنوع‌بخشی به محصولات گردشگری است.

ما باید به گردشگر بیاموزیم که مرودشت تنها برای دیدن ویرانه‌های باستانی نیست، بلکه برای لمس زندگی، استشمام بوی خاک نم‌خورده و تماشای رقصه‌های سبز شالیزارهاست.

در نهایت، تبدیل این پتانسیل به واقعیت، نیازمند هم‌افزایی میان دستگاه‌های اجرایی، بخشداری‌ها، دهیاری‌ها و فعالان گردشگری است. زمان آن رسیده که برنج کامفیروز را نه فقط به عنوان یک کالا، بلکه به عنوان یک مقصد معرفی کنیم تا توسعه پایدار و رونق اقتصادی، در کنار حفظ اصالت بومی، در دل شالیزارهای مرودشت ریشه بدواند و شکوفه دهد.

انتهای پیام/